Tuesday, April 5, 2011

చివరి కోరిక

   అలెగ్జాండర్‌ వాంపిలోవ్‌

   (ఈ కథను పందొమ్మది వందల ఎనభై ప్రాంతంలో సోవియట్‌ లిటరేచర్‌పత్రికలో చదివి అనువదించాను. 'విపుల' పత్రికకు పంపించాను. వారంలోపే తిరిగి వచ్చేసింది. తరువాత,  కళాసౌరభం పత్రిక మార్చి-ఏప్రిల్‌ 1983సంచికలో ప్రచురించాను. కథ సులువుగా, చిన్నగా ఉండడం వల్ల అనువాదం అభ్యాసం చేయడానికి ఈ కథను అనువదించి ఉంటాను. అయితే, ఇది నా రెండో అనువాదం. మొదటి అనువాదం హిందీ నుంచి చేశాను. జయశంకర్‌ప్రసాద్‌ కథ 'మమత' మాకు పాఠ్యాంశంగా ఉండేది. దాన్ని తెలుగులో అనువదించి,హిందీప్రచారసభ వారి స్రవంతి పత్రికకు పంపితే వారు అచ్చువేశారు. అది 1976 నాటి సంగతి - కె.శ్రీనివాస్‌)
  
  
  
   నికొలాయ్‌ నికొలవిచ్‌ పనితీరిపోయింది.
   'నేనిక తొందర్లో పోతానేమో' కూతురు లిడియాతో సంజాయిషీ యిచ్చుకున్నట్లుగా మొదలు పెదిమల్ని చప్పరించి తరువాత విరిచి ఉన్నాడు. ఆమె ఆ గది తుడుస్తోంది.
   ' అలా అనకు- నూరేళ్లు నిండుగా బతుకుతావు' అందామె యథాలాపంగా. అతనలా అనడం- ఈమె యిలా చెప్పడం కొత్తేమీ కాదు.
   నిజానికి ఆ వయసు కూడా దూరంలో ఏం లేదు.
   వర్షాకాలపు ఆరంభంలోనే గుర్తించాడు నికొలాయ్‌ తనలో శక్తి పూర్తిగా క్షీణిస్తోందని! మనిషికి బతకలేని స్థితిని  శరీరం కల్పించినప్పుడే నిజంగా చావుని కాంక్షిస్తాడు. ఇంతవరకూ బలహీనంగా వున్నా ఏదో ధీమా వుండేది. ఈ సారి మాత్రం  సందేహం! కోరిక లాంటిది కూడా! వొచ్చే వసంతం వరకన్నా వుండాలని, మళ్లీ ఒకసారి చెట్లు చిగర్చడం చూడాలని వుంది. కోయిలలు పాడగా వినాలని వుంది! ఆ ఆకుపచ్చని స్వర్గంలో విహరించాలని వుంది!
   ఆ రుతువూ రాబోతోంది. కిటికీ కింద చిగురింత మొదలయిందప్పుడే. దూరంగా వున్న తోట అంతా ఈ ఆకురాలు కాలపు సూర్యుని మంటల్లో దగ్ధం అయినట్లే వుంది యింకా.
   నికొలాయ్‌, లిడియా ఇద్దరూ ఒంటరిగాండ్లు. లియా పిల్లలందరూ రెక్కలొచ్చిన పక్షులు. నికొలాయ్‌కి తెలుసు-- ఆమె తాను చనిపోగానే తన పెద్ద కొడుకు దగ్గరకు వెళ్లిపోతుందని.
   వృద్ధాప్యపు అంచుల్లో వున్న తండ్రి, ఆరంభంలో వున్న కూతురు మృత్యువుకి స్వాగతం అన్నట్లుగా ఎప్పుడూ మౌనంగా జీవితంలోని అనుభవాలకి అశ్రుగీతం పాడుతుంటారు. డాక్టరు వొస్తాడు. అతనికి తెలుసు-- ఇదేమీ వ్యాధి కాదని.
   'ముసలి తనానికి మందేవిటి' అని అంటూంటాడు  అతను. నికొలాయ్‌ కొడుకు సెర్జీ కూడా అప్పుడప్పుడు  వొస్తాడు. అతడు చాలా బిజీ మనిషి. ఒక నిమిషం యిలా వస్తాడు. పరామర్శించి పోతాడు. ఈ సారి నికొలాయ్‌ అన్నాడు.
   'నాకు ఈ చలికాలంలో చావాలని లేదు. ప్రపంచం విరగబూసే కాలంలో కన్నుమూయాలని వుంది.'
   'మీ కేమయిందిప్పుడు... ఆరోగ్యంగా వున్నారు - అన్నాడు సెర్జీ.
   ఆ మాటల్లో మాధుర్యం తోచదు నికొలాయ్‌కి. అంత యథాలాపంగా