Wednesday, December 15, 2010

మనసుకు రెక్కలెన్ని మొలిచినా కాళ్లు కట్టేసుకున్న వాడు ఎగరలేడు

(ఈ పద్యం 1997-98 సంవత్సరాల్లో రాసింది. ఇది ఆంధ్రప్రభ సాహిత్యపేజీలో ప్రచురితమైంది. పేపర్‌కటింగ్‌ దొరకలేదు. దొరకగానే కరెక్ట్‌ తేదీని ఇస్తాను- కె.శ్రీనివాస్‌)


తన తోట ముందు
కూలబడి అతను
సీతాకోక చిలకల్ని తరుముతూ వుంటాడు

మొహంమీద మొలిచిన
మలియవ్వనాన్ని చూసి
భీతితో కుంగిపోతాడు
మందహాసాల్నీ మధురోహల్నీ
పలితకేశంతో అదిలిస్తూ వుంటాడు

అలల తాకిడికి
సయ్యాటల్ని అభినయిస్తున్నా
అగాధాల్లో మాత్రం
వో లంగరు బిగించే వుంటుంది

జీవన భాషలో పరమ గ్రాంథిక వాది
స్థిరకక్ష్యలో తిరిగే ఉపగ్రహం
కొత్త స్వప్నాలకు అంధుడు
పరిమళాలకు ఎలర్జీ

వుట్టి భవబంధితుడు

Thursday, December 9, 2010

బాబెల్‌



ఆదిని వాక్యమూ లేదు నా బొందా లేదు
మా మధ్య
అన్నీ హైఫెన్లూ కామాలూ ఆశ్చర్యార్థ ప్రశ్నార్థకాలూ...

వొక్కో అక్షరాన్నీ దొర్లించుకుంటూ
వొక్కో మాటనీ పేర్చుకుంటూ
వొక్కో సమాపక క్రియ కోసం ఎంత యాతన!

అనర్గళ వాగ్ధార కోసమని
స్వరపేటికల్ని సలసలా మరిగించాము కదా తండ్రీ!
ఓ యుగళ గీతం కోసం
ఎన్ని పదబంధాల్ని మచ్చిక చేసుకున్నాము నాయనా!
పాట మీద పాట కట్టి
భాషకు ఆవల ఏముందని చూడబోయాము మిత్రుడా!

పాలు విరిగినట్టు
ఇసుకనుంచి ఇనుపరజను చెదిరినట్టు
మాభాషలు వేరైపోయాయి

దేవుడు శపించాడు
(1993 అముద్రితం )